نگاهي به سهم ما از توسعه بزرگترين ميدان گازي جهان

در اواسط دهه 70 شمسي برنامه ریزی شد پس از 90 سال مركز انرژي ايران از اطراف ‹‹دره خرسون›› مسجد سليمان به روستايي كوچك در كنار موج هاي خليج فارس كه بيش از 300 سكنه داشت تغيير پيدا كند. بيش از بيست سال از كشف بزرگترين ميدان گازي جهان توسط شركت هاي «شل» و «آجيپ» در آب هاي قطر مي گذشت و قرار بود جبران دو دهه عقب ماندگي در اين حوزه مشترك را با برنامه ريزي و تعيين فازهاي چند گانه از ابتدا دولت هفتم پيش بگيريم و به مانند راه اندازي پالايشگاه آبادان در اين سرزمين که بزرگترين پالايشگاه وقت جهان ساخته شده بود، ما نيز با راه اندازي بزرگترين مجتمع انرژي جهان در كنار سواحل عسلويه و كنگان سهم خويش را از توسعه اين منبع خداداي در سرزمينمان به دست بياوريم. در حالي كه با روند شتابان توسعه پارس جنوبي در دولت هاي هفتم و هشتم ، انتظار بهره برداري كامل از تمامي فازهاي آن در دولت هاي بعدی مي رفت ، اما سرنوشت ميدان و توسعه فازهاي باقيمانده آن با ابتكار طرح هاي معروف به 35 ماهه ، مسير ديگري در پيش گرفت كه به تفسير و شرح نياز ندارد...

درج شده در شماره 73 ماهنامه صنعت و توسعه در خرداد 1393

نشانه های گشایش مشهود است

ایران با داشتن بیشترین تعداد همسایه در قیاس با سایر كشورهای جهان در موقعیتی كاملا استراتژیك در منطقه آسیا و اقیانوسیه حد فاصل قاره‌های اروپا و آفریقا و در همسایگی كشورهای نفت خیز حاشیه خلیج فارس كه سهم قابل توجهی از مخازن نفت و گاز جهان را در اختیار دارند، قرار گرفته و با داشتن مقام دوم از نظر ذخایر نفت و گاز در میان كشورهای جهان، در فاصله نزدیكی از اروپا، هند و چین به‌عنوان مراكز عمده مصرف انرژی حال و آینده جهان قرار دارد.

این موقعیت خاص جغرافیایی، امكان سوآپ نفت و گاز از كشورهای شمالی واقع در حاشیه دریای خزر و آسیای مركزی و سایر كشورهای نفت خیز منطقه از قبیل عراق به خلیج فارس و دریای عمان را نیز فراهم نموده است كه این امر از جمیع جهات سیاسی، اقتصادی و استراتژیك واجد اهمیت است. وجود مخازن نفت و گاز مشترك با كشورهای همسایه در خشكی و دریا از مباحث مهم و مطرح در این منطقه خاورمیانه است كه با توجه به وضعیت كنونی ایران در میان كشورهای جهان و مطرح بودن بحث تحریم‌های بین‌المللی و سیاست‌های محدودكننده و كارشكنی‌های بین‌المللی موجود بر علیه ایران، نیاز به توجه دقیق و در سیاست گذاری‌های مناسب و كارآمد است تا در عرصه این رقابت تنگاتنگ و ناعادلانه، حداكثر منافع ممكن برای كشور تامین گردد. به همین جهت به مناسبت گذشت یكسال از فعالیت‌های دولت در حوزه امور بین‌الملل و بازرگانی وزارت نفت به دفتر علی ماجدی دیپلمات سابق ایران در كشور ژاپن كه باعث رونق بازار نفت ایران در سرزمین آفتاب تابان شده بود رفتیم تا با او در رابطه كارهای انجام شده در این مدت به گفت‌و‌گو بپردازیم....

این گفت و گو در شماره 75 ماهنامه صنعت و توسعه مورخ مرداد 1393 چاپ شده است.

نفت و گاز در کانون توجهات

از همان ساعت که رای اعتماد نمایندگان مجلس برای بار سوم مجوز ورود به ساختمان قدیمی وزارت نفت در خیابان طالقانی را به بیژن نامدار زنگنه داد؛ به زعم او با این رای پای در یک هتل چند ستاره نمی گذاشت. زنگنه به وزارتخانه ای وارد شد با خرواری از کارهای بر زمین مانده که برای به سرانجام رساندن آنها «عمر نوح و ثروت هارون » باید داشته باشید. شیخ الوزرا کابینه یازدهم برای بازگرداندن ایران به جایگاه سال های قبل خود در اوپک تغییرات را از همان روز ابتدایی دولت یعنی جمعه 13 مرداد آغاز کرد. استفاده از افراد امتحان پس داده به جای کسانی که برای درج در رزومه کاری آیند هشان چند صباحی بر صندلی مدیریت های راهبردی این وزارتخانه به اشتباه تکیه زدند کاری بود که در ی کسال گذشته شاهد آن بوده ایم.

نگاه به جایگاه «دیپلماسی انرژی » ما را به آن داشت که برای بازخوانی فعالیت صورت گرفته درمعاونت بین الملل و بازرگانی وزارت نفت که شانه به شانه دیپلماسی «بازگرداندن اعتماد » به دنیا در وزارت خارجه به فعالیت پرداخته اند پای صحبت های «علی ماجدی » بنشینیم.

وجود چندین هزار پروژه نیمه تمام ارثیه ای است که از دولت قبل روی دست مدیران دولت جدید به جای مانده است و دست اندرکاران امروز باید جوابگوی کارهای نیمه تمام پیشینیان خود باشند. بررسی این موضوع در بین چهار شرکت اصلی وزارت نفت خود حجمی بیش از یک ویژه نامه 10 صفحه ای نیاز دارد. اما توانسته ایم حداقل، آمارهای اعلام شده از سوی شرکت ملی نفت را در این زمینه مورد بررسی قرار بدهیم. در حال حاضر توسعه و آبادانی سرزمین ایران در گرو تکمیل 3 هزار پروژه نیمه تمام نفت و گاز در نقطه به نقطه سرزمین ایران است.

یاداشت ورودی پرونده انرژی  در شماره 75 ماهنامه صنعت و توسعه – مرداد 1393